Καλωσήρθατε στην όαση του πραγματικού


ceb8ceb5cf831

Εδώ και αρκετές μέρες βρισκόμαστε στους δρόμους μαζί με χιλιάδες άλλους. Xιλιάδες άλλους που με μια πρώτη ματιά δεν γνωριζόμασταν από πριν. Δεν έτυχε να συναντηθούμε παρά μόνο σχετικά πρόσφατα, στις φλόγες των οδοφραγμάτων, στην αλληλεγγύη των διαδηλώσεων, στις συνελεύσεις των κατειλημμένων χώρων. Ίσως γι’ αυτό και τα μήντια να παρασύρονται και να μας αποκαλούν γνωστούς αγνώστους. Στην πραγματικότητα είμαστε και από τα δύο. Άγνωστοι μεταξύ μας, καθώς βιώνουμε εδώ και χρόνια την προσπάθεια μεθοδικής καταστροφής κάθε τι ζωντανού, το ποδοπάτημα κάθε ελπίδας, τη διάψευση των προσδοκιών. Μέσα σε αυτή την έρημο ζούμε με πολλούς άλλους, αλλά ζούμε χώρια. Απομονωμένοι, διασκορπισμένοι με ένα αίσθημα αδυναμίας να μας κατακλύζει. Από το αφεντικό που μας πληρώνει 700 € και όποτε θέλει μας διώχνει, στον απίστευτο κόπο και δυσκολία που απαιτείται για να εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη, μέχρι τη μαζική τηλεοπτική βλακεία μιας ευτυχίας που την κοιτάζουμε από την κλειδαρότρυπα της ενυπόθηκης LCD οθόνης των γονιών μας. Όλες αυτές οι καταστάσεις αποτελούν τμήματα, θραύσματα της κοινής μας ζωής. Άγνωστοι λοιπόν σε μια κοινή έρημο, που ο καθένας λίγο η πολύ προσπαθεί να τη χαζοβολέψει. Ο καθένας μας ένα εγώ ανάμεσα σε πολλά άλλα τέτοια εγώ. Μέχρι και τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη γι’ αυτή την κοινωνία ήμασταν αθέατοι. Λες και όλα αυτά που ζούσαμε δεν χωρούσαν πουθενά. Ούτε στις τηλεοράσεις, ούτε στις διακηρύξεις της αριστεράς για συντεταγμένο αγώνα, ούτε πουθενά.

Τις μέρες αυτές η συσσωρευμένη οργή ξεχείλισε τους δρόμους και μετά από σχεδόν μια εικοσαετία διαδοχικών ηττών και οπισθοχωρήσεων, επιτέλους η πλάτη μας ξεκόλλησε από τον τοίχο. Παρά τους τόνους δακρυγόνων που εκτοξεύθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής, μπορούμε και αναπνέουμε πια ελεύθερα. Και αυτά δεν αφορούν μόνο τον κόσμο που κατέβηκε στους δρόμους. Αφορούν και όλους αυτούς που δεν μπόρεσαν να βρεθούν μαζί μας, αλλά καταλαβαίνουν ότι το δίκιο είναι με το μέρος μας και μειδιούν με νόημα μαθαίνοντας τα γεγονότα. Αυτές οι ανάσες είναι πολύτιμες για όλους μας, τις χρειαζόμαστε γιατί ήρθε πλέον η σειρά μας να αρχίσουμε να σπρώχνουμε.

Μα ποιοι τελικά είναι υπεύθυνοι για την εξέγερση; Είναι οι εξοργισμένοι μαθητές ή οι μετανάστες δεύτερης γενιάς; Το δυναμικό φοιτητικό κίνημα ή η γενιά των επτακοσίων ευρώ; Το λούμπεν προλεταριάτο ή ο αντιεξουσιαστικός χώρος; Σύντροφοι και εχθροί προσπαθούν εναγωνίως να ορίσουν το υποκείμενο της εξέγερσης, να βρουν τις αντικειμενικές συνθήκες που γέννησαν αυτό το ξέσπασμα, να δώσουν πρόσωπο στο ανώνυμο πλήθος που κατακλύζει τους δρόμους. Ματαιοπονείτε. Η απάντηση είναι απλή: την εξέγερση την κάνουν οι εξεγερμένοι. Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι τερατώδης ταυτολογία, είναι ουσία. Οι διαδρομές που κατεβάζουν τον καθένα στο δρόμο είναι πολλές και δαιδαλώδεις, κάθε εξεγερμένος και μια αιτία. Τη στιγμή όμως που τα υποκείμενα συναντιούνται και πράττουν από κοινού, κάτι καινούργιο γεννιέται και αυτό το καινούργιο έχει όνομα. Λέγεται ιστορική πράξη, συλλογική δημιουργία, λέγεται έφοδος. Προσοχή: όλες οι αιτίες είναι πάντοτε παρούσες, μετουσιωμένες όμως πλέον σε μια πράξη αντίστασης. Φυσικά στην εξέγερση συμμετέχουν μαθητές, μετανάστες, φοιτητές, επισφαλείς εργαζόμενοι, πολιτικοποιημένα κομμάτια όπως και πολλοί άλλοι. Η ουσία όμως δε βρίσκεται στο τι είναι όλοι αυτοί, αλλά στο τι γίνονται. Μέσα από την απόφαση να βγουν στο δρόμο, μέσα από τη συνάντηση και την επικοινωνία, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, την οργή και την εναντίωση, οι διαδηλωτές γίνονται κύριοι των ζωών τους. Τα μπλοκαρισμένα κέντρα των πόλεων είναι το πεδίο όπου όλες αυτές οι διαφορετικές ταυτότητες συντήκονται, όπου όλοι οι διαχωρισμοί καταρρέουν. Έστω και σημειακά, έστω και για λίγο, έστω και για να ορθωθούν ξανά ανάμεσά μας σε λίγες μέρες. Δεν έχει τόση σημασία αν αυτοί που κλείνουν τους δρόμους, φωνάζουν συνθήματα, μοιράζουν προκηρύξεις, γράφουν στους τοίχους, πετούν πέτρες, καίνε τράπεζες, είναι φοιτητές ή άνεργοι. Τη μέγιστη σημασία έχει το ότι όλα αυτά τα κάνουν, και τα κάνουν μαζί, και αυτό είναι μια νίκη που καμία καταστολή και καμία επιστροφή στην ομαλότητα δεν μπορεί να μας στερήσει. Γιατί τι σημαίνει «μαθητής», «ανασφάλιστος», «μετανάστης», «φοιτητής» στο καπιταλιστικό σύμπαν που καλούμε κόσμο; Δεν είναι απλά διαφορετικά ονόματα για την καταπίεση που όλοι βιώνουμε; Και τι άλλο σημαίνει «εξέγερση» παρά «παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας»;

Οι μέρες του Δεκέμβρη δεν ανήκουν σε κανέναν και συγχρόνως ανήκουν σε όλους. Δεν μπορεί να τις οικειοποιηθεί καμία πολιτική παράταξη, κανένας κομματικός μηχανισμός, καμία επαναστατική πρωτοπορία.. Ούτε καν ο αντιεξουσιαστικός χώρος. Οι αναρχικοί βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο δρόμο κουβαλώντας μαζί τους την οργή και τη συνείδηση, την αποφασιστικότητα και τη γνώση, τις πρακτικές και τα προτάγματά τους. Η πραγματικότητα όμως μας ξεπέρασε και αυτό καλώς συνέβη. Δεν είναι τώρα η στιγμή να μεγαλώσει ο καθένας το μαγαζί του, το βασικό είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε και να συμπράξουμε, να χτίσουμε γέφυρες. Αυτό που ξεδιπλώνεται στις πόλεις της ελληνικής επικράτειας είναι μια κοινωνική εξέγερση και από αυτή έχουμε μόνο να διδαχθούμε. Να αντιληφθούμε τα περιεχόμενα, να μάθουμε για τις νέες μορφές οργάνωσης, να εμπνευστούμε από τις δράσεις.

Αυτό που βγαίνει στο προσκήνιο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο είναι ο ίδιος ο κοινωνικός ανταγωνισμός. Κάθε κοινωνική σύγκρουση αυτής της έκτασης και έντασης είναι εμφυλιοπολεμική. Φέρνει αντιμέτωπα κομμάτια της κοινωνίας με διαφορετικά συμφέροντα, σχέσεις και ιδέες. Αυτή η τραυματική διάσταση της πραγματικότητας φοβίζει, πρέπει να μασκαρευτεί, να γίνει διαχειρίσιμη. Η εξουσία εφευρίσκει τις διαιρέσεις που τη συμφέρουν: καλοί μαθητές – κακοί κουκουλοφόροι, πολίτες σε αυτοάμυνα – διαδηλωτές σε καταστροφικό αμόκ, πραγματικοί ταξικοί αγώνες – υποκινούμενοι προβοκάτορες. Δεν πείθει. Αναγκάζεται να ρίξει όλα τα χαρτιά της: Επίκληση της εθνικής ενότητας – απομόνωση των εχθρών της δημοκρατίας. Τώρα μάλιστα, έχουμε θέμα. Το ρήγμα υπάρχει και τα θραύσματα του απειλούν την εικόνα της κυριαρχίας. Η δημοκρατία ως κυβερνητική διαχείριση πειθαρχικών εντολών, ως θέατρο σκιών κενό συμβολικής παραγωγής, κοιτάζει το χάος της πραγματικότητας και αυτό της ανταποδίδει το βλέμμα. Χάρτινο τσίρκο το έθνος τους και η δημοκρατία τους κενή νοήματος. Ναι, είμαστε οι εχθροί της δημοκρατίας, οι προδότες του έθνους. Η κοινωνία δεν είναι ενιαία, είναι το πεδίο μιας συνεχούς σύγκρουσης, άλλοτε υπόγειας και άλλοτε όπως τώρα ορατής. Το κράτος δεν είναι μόνο του, είναι μαζί του όσοι αναγνωρίζουν την ιδιοκτησία ως το μόνο που αξίζει να προστατευθεί. Κάθε φορά που οι κοινωνίες αποφασίζουν να μπουν στον επιταχυντή της ιστορίας υπάρχουν και αυτοί που προσπαθούν να γαντζωθούν από την εξουσία τους, υπερασπιζόμενοι την ενότητα και συνέχεια του έθνους, το κράτος και την ομαλότητα. Δηλωσίες από το δρόμο ως το κοινοβούλιο. Αυτές τις μέρες τα απολιθώματα της αριστεράς φοβήθηκαν, γιατί ένιωσαν πραγματικά μόνοι, ξεπερασμένοι, γραφικοί. Ο Άνθιμος να συμπορεύεται με την Παπαρήγα αποδίδοντας σε «ξένες» δυνάμεις την εξέγερση. Η ΚΝΕ κλειδώνει τις σχόλες για να αποτραπεί η γενίκευση της εξέγερσης. Ο εθνικός κορμός από την αριστερά ως τη δεξιά ΣΥΝασπίστηκε και πήρε θέση. Το τελευταίο καταφύγιο των υπερασπιστών της τάξης και της ασφάλειας ενεργοποιήθηκε μήπως και σώσει την κατάσταση. Είμαστε όμως πολλοί στο δρόμο του αγώνα και θα φροντίσουμε να επιβεβαιώσουμε τους χειρότερους φόβους τους. Να γίνουμε ο καλύτερος δυνατός ανταγωνισμός.

Η έννοια του κινήματος συνδέεται με τη διατύπωση αιτημάτων, με ένα δυνητικό θετικό πρόγραμμα που οι εξεγερμένοι θα έπρεπε να υιοθετήσουν, ένα σύνολο θέσεων που θα επέτρεπε την αντιπροσώπευσή τους από τα κόμματα. Αυτή την αγωνία εκφράζει τμήμα της αριστεράς που προσπαθεί να προβάλει την πτώση της κυβέρνησης ως στόχο που συμπυκνώνει τις επιθυμίες των εξεγερμένων και δίνει προοπτική στους αγώνες τους. Έλα όμως που το σύνολο των επιθυμιών και των πρακτικών όσων βρίσκονται στους δρόμους αρνούνται πεισματικά να χωρέσουν στα προκάτ σχήματα της πολιτικής αντιπροσώπευσης, της κοινωνιολογικής διαχείρισης και της μηντιακής μεσολάβησης. Δεν θεωρούμε βέβαια ότι εμείς βρισκόμαστε σε κάποια προνομιακή θέση σ’ αυτή την καταιγίδα. Να βραχούμε από αυτή και να μην ξαναστεγνώσουμε. Αυτό θέλουμε. Να μάθουμε απ’ αυτούς που συναντούμε στους δρόμους, να ζήσουμε με το μόνο τρόπο που αξίζει στις μέρες μας: Ενάντια στην εξουσία. Για να κατανοήσεις, πρέπει να αισθανθείς την ασφυξία από τα δακρυγόνα, να σπάσεις τη μοναξιά της συνήθειας, να μοιραστείς τη χαρά της εξέγερσης, να αφήσεις την οργή να σε πνίξει. Είδαμε μορφές αυτοοργάνωσης να κυριαρχούν στο δρόμο, αντιδομές πληροφόρησης να ξεπηδούν μέσα από τον αγώνα, σύμβολα του κράτους, του κεφαλαίου και του θεάματος να καταστρέφονται. Είδαμε κι άλλα πολλά ακόμη που δεν τα φανταζόμασταν και μας ξεπέρασαν. Ευτυχώς. Τα πράγματα τρέχουν με χιλιαπλάσια ταχύτητα και προς χίλιες διαφορετικές κατευθύνσεις. Σε τέτοιες στιγμές το κράτος ως μονοπώλιο της βίας και οι θεσμοί της αντιπροσώπευσης ως μοναδικοί διαχειριστές του πεδίου της πολιτικής βρίσκονται σε κρίση. Σε τέτοιες οριακές στιγμές γεννιέται η κοινότητα του αγώνα, πλήρης νοήματος, όχι ως ένα αόριστο σχέδιο για το μέλλον, αλλά ως μια πρακτική του παρόντος. Η πόλη γίνεται ένα πεδίο συνάντησης και πειραματισμού, όπου όλα μοιάζουν δυνατά: Η καταστροφή αυτού του κόσμου και η παραγωγή διαφορετικών αξιών. Η εν σπέρματι δημιουργία μιας νέας τάξης στον αντίποδα της αναπαραγωγής του κυρίαρχου. Το τι θα αφήσει πίσω της αυτή η εξέγερση, το τι νέο θα γεννήσει δεν το ξέρουμε. Οι τρόποι με τους οποίους εκτυλίσσεται ανοίγουν ένα πεδίο ενδεχόμενων που θέλουμε να τα ζήσουμε και όχι να τα προβλέψουμε. Σε πιο δύσκολους καιρούς, κάποιοι σύντροφοι έγραψαν: «Είμαστε εντός του μέλλοντος μας». Τούτες τις μέρες και τις νύχτες είμαστε εντός του παρόντος μας. Και δε θέλουμε να φύγουμε απ’ αυτό.

Advertisements

2 responses to “Καλωσήρθατε στην όαση του πραγματικού

  1. einai apo auta ta eph pou grafontai autes tis meres..einai apo ayta ta keimena pou petane ta parapetasmata kai sou anoigoun to mualo

  2. einai apo auta ta eph pou grafontai autes tis meres..einai apo ayta ta keimena pou petane ta parapetasmata kai sou anoigoun to mualo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s