Δευτέρα πρωί και κανείς δε θέλει να μπει για μάθημα.

Δευτέρα πρωί και κανείς δε θέλει να μπει για μάθημα.

Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου στα Εξάρχεια ήταν αρκετή για να ταράξει και την μαθητική κανονικότητα. Κάποιοι βλέπουν το γεγονός ανθρωπιστικά, «Θα μπορούσε να ‘ναι ένας από μας», λέει. Κάποιοι άλλοι το αντιλαμβάνονται πολιτικά : «Το κράτος δολοφονεί». Όπως και να το είδε ο καθένας όμως, ο εχθρός εκείνη τη στιγμή ήταν κοινός και βρισκόταν στα Αστυνομικά Τμήματα.

Χωρίς πολλές συζητήσεις, κινούμενοι μαζικά, αυθόρμητα και ακηδεμόνευτα (πέρα από κει που έφταναν τα πλοκάμια του ΣΑΣ), κλείσαν τα σχολεία τους και βγήκαν έξω μαθαίνοντας πώς είναι να οικειοποιείσαι τους δρόμους σου, πώς είναι να εξωτερικεύεις τη συσσωρευμένη από την επιβαλλόμενη καθημερινότητα οργή σου. Είτε με ειρηνικές διαμαρτυρίες μοιράζοντας λουλουδάκια στους ένστολους δολοφόνους και θεαματικές κινήσεις ξαπλώνοντας στη ΓΑΔΑ με τα εσώρουχα, είτε επιλέγοντας πιο συγκρουσιακές πρακτικές αντιλαμβανόμενοι πια ότι. «Δεν είναι κακό να φοράς κουκούλα, δεν είναι κακό να χτυπάς τον μπάτσο» και ξεφεύγοντας από την παιδική αθωότητα που επέβαλλαν τα ΜΜΕ στις μαθητικές κινητοποιήσεις.

Εκεί κάπου είναι που κατάλαβαν ότι στη μαθητική τους ταυτότητα δεν υπάρχει χώρος για τις εξεγερσιακές τους ευαισθησίες. Η κυρίαρχη πραγματικότητα σε θέλει στην πρωινή διαδήλωση μαθητή, μα μόλις αναποδογυρίσεις το μπατσικό ή σπάσεις τη βιτρίνα δεν είσαι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από έναν νεαρό κουκουλοφόρο.

Κάποιοι μαθητές

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s