εξέγερση είναι/ μάχες δίνει/ πότε καίει/ πότε μιλάει

GREECE- VIOLENCEΔύσκολο και άχαρο το έργο της αποτίμηση των πτυχών ενός κοινωνικού αγώνα όταν αυτός βρίσκεται σε εξέλιξη και ακόμη δυσκολότερο, όταν αυτός ο αγώνας έχει τα χαρακτηριστικά μιας γενικευμένης εξέγερσης. Ποιος να αποτολμήσει μια συνολική καταμέτρηση των καταιγιστικών γεγονότων ή, ακόμη δυσκολότερα, ποιος να διακρίνει αυτές τις πολύμορφες και προερχόμενες από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα δράσεις σε «σημαντικές» και «μη σημαντικές», σε «κινηματικές» και «προβοκατόρικες», σε «προωθητικές του επαναστατικού προτάγματος» και «αντιδραστικές»…

Εύλογος ο προβληματισμός. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όσο εμείς θα μοιραζόμαστε αυτόν τον προβληματισμό, χιλιάδες άλλοι καλοθελητές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, μπάτσοι, παπάδες, νοικοκυραίοι, κάνουν τη δική τους αποτίμηση και προσπαθούν να γράψουν τις τελευταίες λέξεις για αυτήν την εξέγερση, σμιλεύοντας την ταφόπλακά της, σίγουρα πολύ πριν την ώρα της.

Ας δούμε λοιπόν προσεκτικά τι συμβαίνει γύρω μας…

Την ώρα που κατεβαίνουν στο δρόμο οι μαθητές, οι φοιτητές, οι αναρχικοί, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, οι χουλιγκάνοι, οι συνειδητοί επαναστάτες, οι λούμπεν προλετάριοι, όλοι αυτοί και όλες αυτές με τις ξεχωριστές τους ιδιότητες, χωρίς καθόλου ιδιότητες ή με όλες τις ιδιότητες μαζί, την ώρα λοιπόν που όλοι αυτοί εξεγείρονται, ένας επικοινωνιακός πόλεμος μαίνεται. Ένας πόλεμος που αφορά τους πάντες, ακόμη και τα πιο συντηρητικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Πρόκειται για έναν στοιχειώδη κανόνα του δημοκρατικού παιχνιδιού, έναν κανόνα που η εξουσία συνήθως επιλέγει να τηρήσει. Το σχήμα είναι σχετικά απλό: Για να λειτουργήσει με επιτυχία η καταστολή, απαιτείται πέρα από την τυπική νομιμότητα και ένα υπόστρωμα πολιτικής νομιμοποίησης. Γι αυτό λοιπόν, την ώρα που κάποιοι και κάποιες από τους εξεγερμένους, εισπράττουν την εκδίκηση της εξουσίας και οδηγούνται με συνοπτικές δικαστικές ενέργειες στη φυλακή, οι ιδιωτικοί και δημόσιοι μηχανισμοί χειραγώγησης (ΜΜΕ, κόμματα, φορείς, κλπ) σπεύδουν να προσφέρουν την απαραίτητη ιδεολογική κάλυψη αναλαμβάνοντας το πολύτιμο έργο του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τον πυρήνα της εξέγερσης και της προβολής των υποτιθέμενων ολέθριων κοινωνικών και οικονομικών συνεπειών της εξέγερσης, συνεπειών που υποτίθεται ότι θα επιβαρύνουν κυρίως τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Την ίδια στιγμή, και στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση αυτού του βρώμικου ιδεολογικού πολέμου, διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι ιστορικές μορφές της Αριστεράς, μας απαγορεύουν εμάς τους κουκουλοφόρους να λεγόμαστε «κίνημα» και να συνδεόμαστε με τους ηρωικούς αγώνες του παρελθόντος. Ότι ήρθε ο καιρός να τραβήξει η κοινωνία τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις ειρηνικές και τις βίαιες διαδηλώσεις, και ότι όσοι δεν καταλάβατε πρέπει να χειροκροτάτε τους μαθητές και να απομονώνετε τους βανδάλους… (και στην ίδια εφημερίδα, μόλις γυρνάμε σελίδα οδηγούμεθα στην παράνοια, διότι διαβάζουμε ότι, σύμφωνα με μια άλλη άποψη, αυτή η ίδια Αριστερά, εμάς τους κουκουλοφόρους μας υποθάλπει, και μας χαϊδεύει τα αυτιά – και είναι βέβαια απορίας άξιον πώς το κάνει αυτό, αφού τα αυτιά είναι κάτω απ’ την κουκούλα).

Πριν προχωρήσουμε στον εντοπισμό κάποιων χονδροειδών σημείων του επικοινωνιακού πολέμου γύρω από τις καταστροφές, ας κάνουμε ένα πράγμα ξεκάθαρο: Δεν θεωρούμε ότι έχουμε καμία υποχρέωση να απολογηθούμε απέναντι σε κανέναν για τις συνέπειες μιας κοινωνικής εξέγερσης, ακόμη κι αν αυτή θέλει να καταστρέψει εντελώς έναν ολόκληρο κόσμο, χτισμένο πάνω στην εκμετάλλευση. Ούτε και σκοπεύουμε να μπούμε σε οποιαδήποτε συμψηφιστική λογική, σε οποιαδήποτε «ζύγιση» των καταστροφών με αντίβαρο τις κρατικές δολοφονίες. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ που να συμψηφίζεται με τη ζωή που αφαιρέθηκε και αυτό δεν είναι μια γενικόλογη διατύπωση ενός αφηρημένου συναισθηματικού ουμανισμού αλλά μια ξεκάθαρη πολιτική θέση απέναντι στην εξουσία: Ο 15χρονος μαθητής δεν σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Ο θάνατός του είναι η απόλυτη και ολοκληρωτική προβολή της κρατικής βίας στο πεδίο της πραγματικής ζωής. Ακόμη κι αν δεχόμασταν – κάνοντας βέβαια μία τρομακτική αφαίρεση – ότι αυτός ήταν ο μόνος λόγος της εξέγερσης, ακόμη και ως τέτοιος θα άξιζε να «ζυγιστεί» με την ολοσχερή καταστροφή αυτού του σάπιου και δολοφονικού συστήματος.

Ωστόσο, τέτοια ολοσχερής καταστροφή, η οποία μάλιστα θα επιφέρει ολέθριες συνέπειες και θα εξοντώσει τους φτωχούς και αδυνάτους, δεν υπήρξε ποτέ… και ας ουρλιάζουν όσο θέλουν τα ΜΜΕ περί του αντιθέτου…

Δύο είναι τα βασικά επικοινωνιακά αναχώματα που χρησιμοποιήθηκαν τις τελευταίες ημέρες σε σχέση με τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες των καταστροφών και στα οποία ταμπουρώθηκαν οι αλήτες εντολοδόχοι της εξουσίας. Οι χιλιάδες χαμένες θέσεις εργασίας των απλών πολιτών και οι τεράστιες καταστροφές της περιουσίας των μικροϊδιοκτητών.

Το πρώτο ανάχωμα αποτελεί μία σχετικά καινούρια συνταγή. Μια συνταγή που συμβαδίζει θαυμάσια με την οικονομική κρίση και έρχεται να ρίξει «ολίγη από ταξικότητα» στην αντιδραστική σούπα, λύνοντας ταυτόχρονα τα χέρια των μικρών και μεγάλων καπιταλιστών στους αντεργατικούς χειρισμούς τους. Πρόκειται για μια απλούστατη προσπάθεια μετακύλισης των συνεπειών της οικονομικής κρίσης από τα αφεντικά στους εργαζόμενους, με ταυτόχρονη χρήση του εσωτερικού εχθρού και των εξωγενών παραγόντων (ΚΚΕ και ΛΑΟΣ έβαλαν μέχρι και τους αμερικάνους στο κόλπο). Και έτσι φτάσαμε ο δημόσιος διάλογος (ο ούτως ή άλλως φρικτά μεσολαβημένος) να μετατίθεται από το ζήτημα της κατάφορης και πασίδηλης κοινωνικής αδικίας στη συζήτηση για τις περίφημες 2.500 θέσεις εργασίας των λίαν προσεχώς αναξιοπαθούντων ανέργων…

Αλλά ακόμη κι αυτές οι 2.500 θέσεις εργασίας είναι άγνωστο γιατί θεωρήθηκε ότι «χάθηκαν». Μια έντιμη διατύπωση για έναν σοβαρό αστό δημοσιογράφο (…) θα μπορούσε να είναι ότι 2.500 εργαζόμενοι (αν ήταν τόσοι), δεν μπόρεσαν την επόμενη μέρα να πάνε στις δουλειές τους. Μάλιστα. Ενδεχομένως και για δύο ή και για δέκα μέρες, όσες τέλος πάντων χρειάστηκαν για να επισκευαστεί το καθημερινό τους κάτεργο. Αν όμως αυτές οι χαμένες ημέρες έμειναν απλήρωτες από τα αφεντικά, αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στους εξεγερμένους, όπως δεν θα μπορούσε ένας ασθματικός στα Εξάρχεια να κατηγορήσει τους διαδηλωτές ότι προκαλούν με τις πράξεις τους την αλόγιστη χρήση χημικών από την Αστυνομία… (βέβαια το αναμένουμε ΚΑΙ αυτό). Το γεγονός επίσης ότι διάφορα λαμόγια του εμπορίου, παρ’ όλες τις αποζημιώσεις που ήδη άρχισαν να δίνονται από το κράτος και παρ’ όλες τις αποζημιώσεις που θα πάρουν από τις ασφαλιστικές εταιρίες, θα βρουν την ευκαιρία να ξεφορτωθούν τους εργαζόμενούς τους χωρίς να πληρώσουν ούτε ευρώ για αποζημίωση απόλυσης, σίγουρα δεν έχει σχέση με καμία εξέγερση και με καμία καταστροφή… (σ.σ. Άσε που είτε το θέλουμε όχι, μετά τις καταστροφές ο καπιταλισμός μπαίνει σε κίνηση και βρίσκει τις ισορροπίες του: Η Ναυτεμπορική υπολογίζει ότι οι ασφαλιστικές εταιρίες θα πληρώσουν σε αποζημιώσεις περισσότερα από 50 εκατομμύρια ευρώ. Ως εκ θαύματος το Εμπορικό Επιμελητήριο αρχικά υπολόγιζε στο ίδιο ύψος της ζημιές…)

Το δεύτερο ανάχωμα του επικοινωνιακού πολέμου, αυτό της κατεστραμμένης μικροϊδιοκτησίας του αναξιοπαθούντος βιοπαλαιστή, είναι μια παλιά δοκιμασμένη συνταγή για τη δημιουργία αρνητικού κλίματος ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες. Και δεν είναι τυχαίο ότι και αυτό εμπεριέχει πάντοτε μια ελαφρά μυρωδιά ταξικού επιχειρήματος. Αν λοιπόν προσπαθήσουμε να αντιπαρατεθούμε σ’ αυτό το ανάχωμα, πέρα από την επιστράτευση κάποιου τσιτάτου γενικής απαξίωσης της ιδιοκτησίας (τηρώντας την αναλογία από τον Προυντόν, θα λέγαμε π.χ. ότι «η μικροϊδιοκτησία είναι μικροκλοπή») οφείλουμε να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει σαφής ορισμός ούτε για το «μικρομάγαζο» στη Βουκουρεστίου ούτε για το μικρό πλην τίμιο αφεντικό της Πατησίων. Και τέλος πάντων ναι, έγιναν ΠΟΛΛΕΣ καταστροφές, και μάλλον κάποιες από αυτές θα έγιναν και σε μικρομάγαζα (Είπαμε: ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ). Ωστόσο, στα γεγονότα αυτού του Δεκεμβρίου υπήρξαν δύο σαφέστατα δεδομένα που αλλοίωσαν σε τραγικό βαθμό την πραγματική εικόνα των καταστροφών: α) Ότι διάφοροι εμπορικοί κολοσσοί «υποβιβάστηκαν» σε μικρομάγαζα, όπως για παράδειγμα οι αλυσίδες των Fast Food (σκατά φαί – σκατά ζωή) οι οποίες βαφτίστηκαν χαριτωμένα «καταστήματα εστίασης» και β) Ότι στον απολογισμό των ζημιών, καταγράφηκαν στον ίδιο κατάλογο οι πολυεθνικές που κάηκαν ολοσχερώς με διάφορα μαγαζιά που είχαν ένα – δύο σπασμένα τζάμια, με αποτέλεσμα να προκύψει αυτή η περίφημη λίστα που έκανε το γύρο των καναλιών και μιλούσε για 400 και πλέον κατεστραμμένα μικροκαταστήματα…

Αφήνοντας ωστόσο τη λάσπη, και γυρίζοντας στα δικά μας αναχώματα, μετράμε τα «κέρδη» αυτού του αγώνα που ακόμα συνεχίζεται: συνεύρεση, αλληλεγγύη, αυτοθέσμιση, πολύμορφη δράση. Κοιτώντας όμως κι εκεί απέναντι, εκεί που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο τα αναχώματα του εχθρού, μέσα από όλη αυτή τη σαπίλα, ίσως δούμε κάτι να αχνοφέγγει. Αν γίνουμε λίγο πιο παρατηρητικοί, ίσως μπορέσουμε να δούμε ότι όλη αυτή η φιλολογία για τις καταστροφές της μικροϊδιοκτησίας, φαίνεται να αφήνει πίσω της ένα αμυδρό, αλλά σαφές υπονοούμενο. Αυτή η διαρκής αναφορά στην περιουσία του κακομοίρη του βιοπαλαιστή και η σχετική σιωπή για τις καταστροφές στις τράπεζες και τις πολυεθνικές, ίσως υποδηλώνει μία γενικευμένη δυσαρέσκεια νέου τύπου. Ίσως υποδηλώνει μια υφέρπουσα απαξίωση ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ της μεγάλη ιδιοκτησίας, η οποία φαίνεται να θεωρείται, για το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Ποιος ξέρει… Ίσως αυτή να είναι η αρχή για την απαξίωση της ιδιοκτησίας στο σύνολό της. Ενδεχομένως αυτή η απλή, γενικόλογη ίσως και λαϊκιστική απαξίωση της μεγάλης ιδιοκτησίας, να καταγραφεί στο μέλλον ως ένα από τα μεγάλα «κινηματικά κέρδη» αυτής της εξέγερσης. Όπως με τον ίδιο τρόπο, ενδέχεται να καταγραφεί, ως ένα ακόμη τέτοιο «κέρδος» αυτής της εξέγερσης, η απλή και αυθόρμητη πλέον αποτύπωση στον καθημερινό λόγο των ανθρώπων, αυτού του παλιού συνθήματος που όλους μας ενώνει, του «ΜΠΑΤΣΟΙ, ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, ΔΟ-ΛΟ-ΦΟΝΟΙ».

Advertisements

One response to “εξέγερση είναι/ μάχες δίνει/ πότε καίει/ πότε μιλάει

  1. λιγο σχετικο με ενα λιγο κομματι του αρθρου: πως μπορουμε να μετρησουμε τις «θεσεις εργασιας» που εχουνε ανοιχτει, οταν καταστρεφετε ενας κολοσσος, εκτος και εαν οι κολοσσοι θεωρουμε οτι ανοιγουν θ.εργ.

    Και για περισσοτερη αντιστροφη του αντιμαρξιστικου μεν, δορυ του ΚΚΕ δε επιχειρηματος αυτου, γιατι μετραν καθε Θ.Εργ, ως το ιδιο, πχ η θε ενος υπαλληλου λαστιχου, καλυπτει 2 θε σκλαβων παλιας κοπης…

    Ας διεκδικησουμε τα παντα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s